برای اونهایی که متاهل هستند، هیچ وقت شده با خودتون رو راست باشید و به این فکر کنید که دیگران شما را ممکنه زوج خوشبختی تصور کنند ولی هیچ کس ندونه که درزیر این خوشبختی سطحی، چه تنهایی ، چه تلخی و چه تسلیمی نهفته است.

هرروز صبح که ازخواب پا میشی تا بری سر کار خیلی بی انگیزه باشی مدام به این فکر کنی که چقدر زندگی کسل کننده ای داری و تنها به خاطر پول ، قسط خونه ، ماشین ، بچه ها ، شغلت را فقط به خاطر همون دلایل داری تحمل میکنی. اینجوری یه حس از تو خالی بودن و پوچی مدام توی درونت هست وآزارت میده .چون داشتن همه این چیز ها، تمام اونی نیست که از زندگی ات می خواستی ؟ یک سری رویا ها و هدف ها خیلی شخصی است بعد شروع میکنی به نمایش دادن با دروغ های بزرگ اول خودت رو بعد دیگران رو گول می زنی ...

این حس ها احیانا” براتون آشنا نیست؟

یه مروری از زندگی های معمولی اطرافیانت وخودت اگر داشته باشی می‌بینی قالب اکثر زندگی ها یکجور هست. اول همه چیز با آشنایی و حرف از ازدواج و رویاهای آینده، خانه، بچه ها و ٱینده بچه ها و شروع می شود مدتی میگذرد و به خاطر حل شدن توی روند زندگی و فراموش کردن آنچه که واقعا”می خوای و از همه مهمتر به خود آمدن و مواجهه شدن با واقعیت تلخی که فرصتی برای دنبال کردن دیگه آنچه که از زندگی می خواستی نیست باعث می شود که دیگه عشقتون هم مثل سابق نباشه حتی اگر هنوزکنار هم زندگی میکنید. درست زمانی که فاصله ها پیدا می‌شود صاحب فرزندی می‌شویم و به خاطر بچه اوضاع کمی بهتر میشود و کمی به شریک زندگی‌ات نزدیکتر میشوی و بعد از مدتی دوباره شرایط به همان وضع سابق برمیگردد. از هم دور می افتید و دنیاهاتون از هم غریبه می شود مدام نق میزنید و دعوا میکنید، خودت رو و اینکه چه چیز می خواهی رو هم این وسط سعی میکنی فراموش می کنی و در شبهای زودگذر عشق ورزی ممکنه بچه دیگر هم به این جمع خانواده اضافه کنی و در نهایت دلمشغولی های زندگی روزمره اینقدر تو رو درگیر می کند که سعی می کنی در سطح بمونی و زندگی را آنگونه که هست بپذیری ونه آنگونه که در خیالت بوده است. این وسط شوهر هم که گرفتار این روزمرگی ها شده و به دنبال مرهمی برای سرخوردگی اش از زندگی است، ممکن معشوقه ای بگیرد، شاید بدتر از آن احساس کند که از نظر عاطفی به شخص دیگری غیر از ما علاقه پیدا کرده و نهایت اینکه یا تو برای غرور زخم خورده ات مبارزه میکنی و زندگی ات رو رها می کنی، یا شاید هم خیانت ، منتها از جنسی متفاوت، شاید خیانتی از سر خشم و درماندگی و شاید به این نتیجه می‌رسی که باید به فکر بچه هایت باشی و خوشبختی اونها رو فدای لغزش همسرت نکنی .

وقتی به این نقطه در زندگی ات برسی که احساس پوچی رو حس کنی و احساس کنی که از شریک زندگی خود در حال دور شدن هستی . آیا سعی می کنی که پیوند های عاطفی را با شریکتون از نو تجدید کنید و یا اینکه به دنبال راه جدیدی باشی تا حس پوچی رو از زندگی تون حذف کنی؟ ٱیا جرات میکنی برخلاف انتظار عامه به سراغ ناشناخته ها بری. ترس از تغییر، ناشناخته ها وتنها ماندن ممکن است ما را به این مجاب کند که زندگی همین است و لازم نیست نگرانش باشیم . دلیل برای عدم تغییر همیشه وجود دارد مثلا” تنهایی ، بچه ، یک پیشنهاد شغلی با مزایای بالا و پول بیشتر. شاید تصمیم برای تغییر کردن ها آنقدری بعید و دور از ذهن باشه که دیگران آن رو یه تصمیم ابلهانه و بچه گانه ببینند هرچند خودشون هرگز شهامت اینکه فکر تغییرات رو به ذهنشون خطور بدهند را هیچوقت نداشته باشند، چون خیلی ترسو هستند.

فیلم جاده انقلابی رو دیدم و اینا نقدی بود که قبل از دیدن این فیلم خوندم .اما این فیلم شدیدا تراژدی انسان های عصر ماست  و خیلی با فیلم ارتباط برقرار کردم . فیلم داستان غم انگیز زن و شوهریه که در خیابانی به نام جاده انقلابی خانه ای میخرند و زندگیشون رو با شور و عشق آغاز میکنند . صاحب دو فرزند میشند و در نظر دیگران خوشبخت و نمونه هستند اما در درون زندگیشون به سمت نابودی میره . توی فیلم نشون میده که همسایه های اونها هم  دچار این رنج در زندگیهاشون هستند ولی همه در یه نمایش و بازی عمومی دارند زندگیشون رو به سر میکنند ولی زن اصلی داستان جرات رها شدن از این تراژدی رو پیدا میکنه و ... جاهایی که مردی از نظر دیگران دیوانه نمیتونه دیگران رو تو این بازی و تظاهر عمومی همراهی کنه و به راحتی می تونه عمق تنهایی و خلا این زوج رو کشف و بیان کنه خیلی تلخ و البته زیباست .

فیلمی بود خیلی زیبا و خیلی واقع بینانه و از دیدنش خیلی لذت بردم  .